۱۳۹۱ مرداد ۳۱, سه‌شنبه

امروز داشتم به اولین دختری که باهاش سکس داشتم فکر میکردم، و به این فکر میکردم که چرا اسمش یادم نمیاد، قیافش یادمه موهاش بلوند بود لاغر بود عینکی بود یه ماه باهم دوست بودیم یه بار رفتیم جمهوری آب طالبی خوردیم یه بارم از یزد برام پشمک آورده بود، حتی کادو مادو یادگاری مادگاری کسشر مسشرم دارم ازش؛ ولی اسمش یادم نمیاد. دو به شکم بین هدا و مینا ولی در عین حال مطمئنم یه چی دیگه بود. کرمم گرفته اسمش یادم بیاد دیگه، بعضی وقتا کرمم میگیره یه کاری و بکنم، همه‌ی آدما بعضی وقتا کرمشون میگیره یه کاری بکنن، کلن. واسه اینم کرمم گرفته که یه روز بشینم خاطراتم و برا پسرم بگم زندگی نامم و بنویسه، چن وقته تنها امیدم تو زندگی پسرمه، که با این شرایط خدا رو چه دیدی یهو دیدی اسم مامانشم یادم رفت موقع تعریف کردن اون وقت خر بیار باقالی بار کن. خلاصش کنم، زندگی کیریه

۱۳۹۱ فروردین ۱۱, جمعه

من تو خواب بهت اسمس دادم، نگو نه. ساعت سه یه رب کم بود. گوشیم اونور تخت تو شارژ، صابر و لگد کردم تا ورش داشتم. پس اینهمه زحمت بدون دلیل نبوده، حتمن بهت اسمس دادم. توشم نوشتم سلام خوبی؟ اگه مزاحم نیستم میشه بپرسم فردا کجایی؟ و در ادامه نیم ساعت وقتت و بهم میدی؟ اما تو تو بیداری جوابم  و ندادی، صبش که پاشدم. این و دیگه نمیتونی انکار کنی که، حالا میگیم اسمس دادن من خواب بود، جواب ندادن تو بیداری بود. البته متن اسمس و یادم نیست خوب. یادم رفته بعد چهار سال چجوری اسمس میدادم بهت. میگفتم سلام؟ خوبی؟ عزیزم؟ مزاحمم؟ من؟ بیخیال. به هر حال من اسمسم و دادم، دینم و ادا کردم. حالا نوبت توئه.

+ 

۱۳۹۰ اسفند ۱۱, پنجشنبه

توی روم وایساد گفت - ینی داد زد - که ازت متنفرم؛ گفتم قبلنم گفتی، و گه خوردی ازون موقع تاحالا ازم متنفری. دستام توی جیبای شلوارم بود و داشتم بازی می‌کردم برا خودم، جیبای شلوارم همیشه شلوغ بوده، پز از فندک و کیلید و سیگار و گوشی و زهرمار سرگرم کننده. اون دستاش توی دستمال کاغذیش بود یا برعکس، و قلپ قلپ اشک می‌ریخت. گفتم گریه می‌کنی که بری تو موضع ضعف دلم برات بسوزه؟ تخممم نیست. من خیلی وقته که گریه کردن تخمم نیست، از وقتی اکبر مُرد. این جمله آخر و نگفتم البته، ولی ادامه دادم که لباسات و بپوش و تمومش کن بریم، یا برو. وایساده بود بر و بر من و نگا می‌کرد و یه چیزایی می‌گفت که نمی‌شنیدم، یا اگه می‌شنیدم نمی‌فهمیدم.
دعوا ازونجا شرو شده بود که منِ عن حوصله نکردم صبح اول صبح ببوسمش بگم صببخیر یا بغلش کنم یا  انوع و اقسام کُسرفتاریهای محبتانه‌ی دیگه. و وقتی ازم توضیح خواست بابت رفتارم گفتم که من همین عنی هستم که هستم، پارسالم همین بودم، بیست سال دیگه‌م همینم. و اون به کسری از ثانیه ازم متنفر شد. قضیه یه ساعتی ادامه داشت.دیدم فایده نداره ول کن نیست، کولم رو از دوشم درآوردم گرفتم خوابیدم.
پاشد رفت، درم نبست پشت سرش.

۱۳۹۰ دی ۲۱, چهارشنبه

من یا حرف نمیزنم یا کس میگم، یه جوریم میگم که همه باورشون شه. دلم نمیخواد کسی بفمه واقعیت و. بر خلاف باور غلط خیلیا واقعیت برا تو فیلماست ما داریم کیری زندگی میکنیم. الان دو سه ساله نشده بشینم با کسی حرف بزنم بگم چمه. شاید فک کنید چیزیم نی دارم کس میگم، ولی من تفره میرم که نفمید، خوبم این کارو بلدم، از بابام یاد گرفتم.
تو پاراگراف قبلی سه بار کس گفتم، دو بارم حرفی و میتونستم بزنم واقعیت و روشن کنه ولی نگفتم که خودش میشه پنهون کاری، ینی دروغ. دروغم ینی فیلم. پس ینی واقعیت. همینجوری تعمیمش بدیم بخندیم.
تو این دو سه سال یه بار موقه سکس از دهنم پرید به یکی گفتم دوست دارم، یه بارم  از دهن یکی پرید گفت دوسم داری؟ عینن تو فیلما. ادامه‌ی تعمیم. قاه قاه حضار.